تبلیغات
چو ایران نباشد تن من مباد - شعر فردوسی درباره حمله اعراب به کشور پارسیان


درباره وبلاگ:


آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها :


پیوندهای روزانه:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:



Admin Logo themebox

شعر فردوسی درباره حمله اعراب به کشور پارسیان

نوشته شده توسط:میثم خادم سهی
یکشنبه 25 اردیبهشت 1390-08:22 ب.ظ

چو بخت عرب بر عجم چیره شد ***   همی بخت ساسانیان تیره شد

 

 

 

پر آمد ز شاهان جهان را قفیز  *** نهان شد ز رو گشت پیدا پشیز

 

 

 

همان زشت شد خوب، شد خوب زشت ***   شده راه دوزخ پدید از بهشت

 

 

 

دگرگونه شد چرخ گردون بچهر ***  ز آزادگان پاک ببرید مهر

 

 

 

به ایرانیان زار و گریان شدم ***  ز ساسانیان نیز بریان شدم

 

 


 

دریغ آن سر و تاج و اورنگ و تخت ***  دریغ آن بزرگی و آن فرّ و بخت

 

 

 

کزین پس شکست آید از تازیان ***  ستاره نگردد مگر بر زیان

 

 

 

چو با تخت، منبر برابر شود *** همه نام بوبکر و عمّر شود

 

 

 

تبه گردد این رنجهای دراز ***   نشیبی دراز است پیشش فراز

 

 

 

نه تخت و نه دیهیم بینی نه شهر *** ز اختر همه تازیان راست بهر

 

 

 

ز پیمان بگردند وز راستی  ***   گرامی شود کژّی و کاستی

 

 

 

رباید همی این از آن، آن ازین *** ز نفرین ندانند بازآفرین

 

 

 

نهانی بتر زآشکارا شود ***   دل مردمان سنگ خارا شود

 

 

 

شود بنده بی هنر شهریار ***   نژاد و بزرگی نیاید به کار

 

 

 

به گیتی نماند کسی را وفا ***   روان و زبانها شود پر جفا

 

 

 

از ایران و از ترک و از تازیان *** نژادی پدید آید اندر میان

 

 

 

نه دهقان، همه ترک و تازی بود ***  سخنها به کردار بازی بود

 

 

 

نه جشن و نه رامش، نه گوهر نه نام ***   به کوشش ز هرگونه سازند دام

 

 

 

بریزند خون از پی خواسته *** شود روزگار بد آراسته

 

 

 

زیان کسان از پی سود خویش *** بجویند و دین اندر آرند پیش

 

 

 

ز پیشی و بیشی ندارند هوش ***  خورش نان کشکین و پشمینه پوش

 

 

 

چو بسیار از این داستان بگذرد ***  کسی سوی آزادگان ننگرد

 

 

 

یکی نامه ای بر حریر سفید ***    نوشتند پر بیم و چندی امید

 

 

 

به عنوان بر از پورِ هرمزد شاه ***  جهان پهلوان رستم کینه خواه

 

 

 

سوی سعد وقاص جوینده جنگ ***   پر از رأی و پر دانش و پر درنگ

 

 

 

به من بازگوی آنکه شاه توکیست ***   چه مردی و آیین و راه تو چیست

 

 

 

به نزد که جویی همی دستگاه ***  برهنه سپهبد برهنه سپاه

 

 

 

به نانی تو سیری و هم گرسنه ***  نه پیل و نه تخت و نه بار و بُنه

 

 

 

ز شیر شتر خوردن و سوسمار *** عرب را به جایی رسیده ست کار

 

 

 

که تاج کیان را کند آرزو ***   تفو باد بر چرخ گردان، تفو!

 

 

 

شما را به دیده درون شرم نیست ***   ز راه خرد مهر و آزرم نیست

 

 

 

بدین چهر و این مهر و این راه و خوی ***   همی تخت و تاج آیدت آرزوی

 

 

 

جهان گر به اندازه جویی همی ***   سخن بر گزافه نگویی همی

 

 

 
قفیز: پیمانه

 




تاریخ آخرین ویرایش:یکشنبه 25 اردیبهشت 1390 09:34 ب.ظ